গল্প


মই লাহেকৈ নামটো সুধিলো। দকপুন মিলি, তাই ক’লে। সিহঁতৰ ঘৰ এম.ই স্কুলখনৰ কাষতে। তাই আজি গুমৰাগ নৃত্য নাচিব। এনেতে তাই আৰু মোৰ ওচৰেদি সৰু ল’ৰা এটাই কিবা কথা এষাৰ কৈ কৈ গুচি গ’ল। হাফপেন্ট আৰু দাগলগা বগা চোলা এটা ল’ৰাটোৱে পিন্ধি আছিল। মুখেৰে এটা মিঠাই চোবাই যোৱা ল’ৰাটোৱে কি ক’লে জানো মই বুজি নাপালো। মই দকপুনক সুধি পেলালো, কি কৈছিল সি? মোৰ দদাইদেউ পৰহি মৰিছে। সি মোক জোকাইছে। অ’। কি হৈছিল?...


ৰাতিপুৱাৰে পৰা কেইবাবাৰো অৱন্তীয়ে নিজৰ মুখখনকে দাপোণত চাইছে। ৰঙা ফোঁটটোৰে সৈতে গাঢ় সেউজীয়া চাদৰ মেখেলাযোৰ তাইৰ গাৰ বৰণৰ লগত মিলি পৰিছে। বসন্তৰ আটাইবোৰ সেউজীয়া যেন তাইৰ গাতে থূপ পাতি ৰৈছেহি। কিচকিচীয়া ক'লা দীঘল চুলিৰ বেণীডাল সোলোক ঢোলোক হৈ কঁকাললৈকে পৰি আছে। চকুযুৰিত পাতলকৈ কাজলো সানি ল'লে অৱন্তীয়ে। সাতবছৰীয়া ভতিজী বিৰিণাইও এবাৰ দৌৰ মাৰি আহি কৈ থৈ গ'লহি,"পেহী, তোমাক বৰ ধুনীয়া লাগিছে।"...


হুইল চেয়াৰখন ঘাঁহনিৰ ওপৰেদি ঠেলি সুগন্ধাই নৈখনৰ পাৰলৈ নি আছে। এয়া তাইৰ দৈনন্দিন জীৱন। জীৱন যুঁজত পৰাজয়বৰণ কৰাৰ পাছত এয়া সিঁহতে নতুনকৈ জী উঠিবলৈ কৰা আয়োজন মাত্ৰ। লাহে লাহে ভাল লগা হৈ অহা এই নদীৰ দুই পাৰ, নদীৰ বালি, পানীত মুক্তমনে বিচৰণ কৰি ফুৰা প্ৰাণীবোৰ, দুই পাৰ উপচি থকা সেউজীয়া ঘাঁহনিডৰা। সকলোকে আবেলিৰ সংগীৰ দৰে লগা হ'ল সিঁহতৰ। মুকলিমুৰীয়াকৈ কথাবোৰ কৈ পেলাব পাৰে সিঁহতৰ উপস্থিতিতে, সাৱটি ধৰিব পাৰে ইটোৱে সিটোক,...